Zoe Cochia

ALL-BI-NO

2011-11-12T02:21:00.001-08:00

Collages with selfmade pictures/ work in progress 2

2011-09-17T07:46:00.000-07:00

Collages with selfmade pictures/ work in progress

2011-09-11T05:44:00.000-07:00

An Ode

2010-12-25T08:23:00.001-08:00

2010-07-08T21:12:00.000-07:00

Award

2009-12-13T00:41:00.000-08:00

CHUCURUCU soon ON LINE

2009-10-09T11:35:00.000-07:00

TWO ARTISTS _ ONE VISION

ZOE D. COCHIA (ROMANIA) and JAN MAARTEN LEUPEN (NETHERLANDS)

CHUCURUCU site

OOST WEST

2009-03-02T00:12:00.001-08:00

SIRENENZANG - 12 september t/m 18 oktober 2009 PICTURA Dordrecht

Cochia is een Nederlands-Roemeens kunstenares, geboren in Boekarest, een vrije, rebelse geest die experimenteert met fotografie, collages, film en poëzie. Zij bedient zich van een krachtige vormentaal waarin details door hun aarzeling soms een poëtisch moment oproepen.

Fotografie is meer dan het vastleggen van een beeld. De fotograaf gebruikt het beeld als communicatiemiddel voor zijn of haar visie op de maatschappij en de wereld. Hij of zij bevriest een moment uit de werkelijkheid en componeert het beeld met de meeste zeggingskracht. De taal is persoonlijk, barok, sober of pijnlijk kaal, maar altijd vergelijkbaar met een gedicht waarin rijm een grote rol speelt. Tegenover de kunstenaar die fotografeert staan miljoenen gelegenheidsfotografen die hun werk gemakkelijk digitaal kunnen verspreiden. De ware fotograaf onderscheidt zich door een visie ten aanzien van zijn onderwerpen en composities. Het begrip 'schoonheid' is ondergeschikt aan visie, boodschap en communicatie.

Naast beeldend kunstenaar én docent beeldende kunst en grafische vormgeving, is zij werkzaam als freelance manager van culturele manifestaties. Voor de Stichting Eurora, waarvan zij ook voorzitter is, organiseerde zij het kunstfestival 'Oost West Burlesk' waaraan ook andere leden van Pictura - J.M. Leupen, Hans Kok, Larisa Zvezdochetova, Hugo Lammerink en Theo Huijgens - deelnamen. De Stichting Eurora heeft als doel het bevorderen van culturele uitwisseling tussen Nederland en Oost Europa met nadruk op verschillende vormen van beeldende kunst en literatuur. Bij het Reflexief, op zondag 4 oktober om 15 uur, gaat Zoë D. Cochia in gesprek met Niels Huizer, exposant in de PICTURAfoyer.

omsloten in het
gebabbel der moderne goden
is de stilte…

er is geen oor
voor ogen,
geen oog
voor oor

ontuchtig
raast de metro door
de aarde
en ver verder
krijsen
de bergen
vragen
onze ooghoek

geen gehoor

de stilte voelt zich
omsloten in een lava.

ZOE COCHIA

In het archaïsche park
naar Aarde vernoemd
smijt ik
vol beloften
mijn net
om
eeuwig bijbels
met kruisende lijnen
onstuimige tijden
te vangen
voor altijd bekneld
door oude bovenwind
bevrucht door sneeuw.
Terstond
kom jij binnen,
een onbekende
in de zandzee
van stemmen.
Je trekt het pistool
zoals een blinde
die eens een kraai
schiet
vuurt
en brengt
onverwijld
verzet tot rust

Rozemarijn
Het ruikt nu naar rozemarijn.

ZOE COCHIA

COLLAGES VAN EIGEN GEMAAKTE FOTO'S GECOMBINEERD MET GEVONDEN TEKENINGEN VAN DE ROMMELMARKT

2009-02-27T07:42:00.001-08:00

NEDERLAND

2009-02-27T07:29:00.000-08:00

Ik zoek naar lucht.
Met mijn longen
Die geen longen meer zijn,
Met mijn neus
Gedeeld in twee
Op de plek van mijn oren.

Ik heb dorst.

Met mijn bloedende mond
Op jouw land
Ik droom van water.

Water is er niet meer,
Er is COLA.

ZOË COCHIA

ORANGE

2009-01-25T03:31:00.000-08:00

ENVIROMENT

2009-01-25T03:28:00.001-08:00

LIGHT

2009-01-20T12:06:00.001-08:00

OOST WEST

2009-01-14T11:02:00.000-08:00

GEHAASTE STILTE

2009-01-14T11:00:00.000-08:00

UP DOWN

2009-01-11T01:35:00.000-08:00

POEZIE

2009-01-11T01:29:00.001-08:00

DOELLOOS

2009-01-05T06:53:00.001-08:00

2009-01-05T06:51:00.001-08:00

2009-01-05T06:47:00.000-08:00

Zoë Cochia, Teodor Ajder en Ana Adam in de KunstSuper

9 november t/m 21 december 2008

www.dekunstsuper.nl

Onpeilbaar is misschien wel het beste woord om het werk te beschrijven van de drie kunstenaars: Zoë D. Cochia, Ana Adam and Teodor Ajder die gezamenlijk in de KunstSuper exposeren. De daar getoonde objecten zijn het resultaat van de pogingen van deze kunstenaars hun nieuwe identiteit van een nomade te ontdekken, te begrijpen en ermee te leren leven. Zoë D. Cochia gebruikt het spectrum van de fotografie. Zij legt met het oog van de Oost-Europeaan het leven vast van de randen van het Westen. Ana Adam reconstrueert de landschappen van haar vluchtige reizen door nieuwe papiertexturen te ontwikkelen. Theodor Ajder vermengt zijn Japanse ervaringen in een mail-art kookpot, en perst uit dit extract de delicate lijn van een liefdesroman in briefstijl.

De drie kunstenaars zijn eveneens verbonden door het feit dat zij allen Oost-Europeanen zijn, om precies te zijn Roemenen (inclusief de republiek Moldavië die tot het Roemeense taalgebied behoort en waar Ajder geboren is). Veel is er niet bekend over de hedendaagse kunst in deze landen. Toch komen de beelden van Cochia ook voor Nederlandse ogen vertrouwd over; de subtiele oppervlakken van Adams werk zullen een gevoelige snaar raken van hen die van het minimalisme houden, terwijl de installatie van Ajder lijkt te bestaan uit echte boeken. Tastbaar en klaar om gelezen te worden. Wie ze echter opent ziet een onbekende taal; niet het dagelijkse Nederlands of Engels.

Het werk in de KunstSuper geeft de kijker de indruk heel dicht bij begrip te zijn. Op het laatste moment zien de kunstwerken kans zichzelf te hullen in onbegrijpelijkheid.

Zoe D. Cochia

2008-07-24T02:36:00.001-07:00

OOST WEST BURLESK – Ruhrgebied 2010
Zoe D. Cochia

’Burlesk’ volgens De Dikke van Dale:
plat, plat komisch, gechargeerd komisch, koddig,
potsierlijk, lachwekkend, lachwekkende voorstelling,
kluchtig, grappig, dwaas, boertig, luisterrijk.

Belevenis

Onbewust naam ik het boek “De onzictbare steden” van Italo Calvino mee zonder in de gaten te hebben hoe inspirerend woorden, een urbanistische omgeving kunnen visualiseren in de fantasie van mens waarbij de stad als synoniem staat voor het collectieve geheugen en het menselijke brein met zijn netwerk.

Het idee is om de ingebakken monotone verveling van de bewoners van Essen te confronteren met hun eigen routes die ze elke dag opnieuw pendelen of bewandelen en voor hun nieuwe innerlijke tijdsgebonden routes te creëren als verbeeldingen van hun eigen bestaan op een kunstzinnige manier in een industriële omgeving.

“Het netwerk van routes ligt niet alleen op een vlak, maar gaat omhoog en omlaag over trappetjes, vlonders, boogbruggen, hangende straten. Door segmenten van de verschillende op hoger en lager niveau gelegen trajecten te combineren, gunt ieder bewoner zich iedere dag het plezier een nieuwe route uit te stippelen om naar dezelfde plaatsen te gaan. De meest regelmatige en kalme levens gaan voorbij zonder zichzelf te herhalen”

Juist door lopende, denkende trajecten te ontwerpen willen we dat men meer bewust wordt van het term vergankelijkheid. Het paradoxale van dit concept is de statische waarde van een industrieel gebouw dat door het projecteren van een ambulante massa gesplitst in individuen opeens een emotionele verkoopwaarde krijgt.

Achter de “onvriendelijke” coulissen van de opgestapelde stenen van een fabriek, verschuilen zich veel onzichtbare verhalen die het hart van de stad vormen “pompend, bloedend, producerend, maar ook provocerend”

Het labyrint van een fabriek vormt in onze ogen een route die een mens moet durven ervaren, vooral in deze tijd van kaders, hekken, en waarin “degenen die een verborgen en avontuurlijk leven te veel ongemakken hebben te verduren”. Ze zijn de katten, de clowns, de dieven, de verboden minnaars en alleen zij nemen nog de hogere en meest ongangbare wegen: ze springen van dak tot dak, laten zich zakken van plaatjes op daklijsten, balanceren over goten met koorddanserpassen.

Dit beeld gaan we verwezenlijken met een tragi-humoristische werpende blik op de maatschappij waarin de esthetiek van de architectuur te weinig humane karakter heeft. Ook erotica is een deel van de menselijke aarde, en die willen we volop gebruiken op een burleske manier.

Het menselijke gaat in het concept ook gepaard met de basiselementen van de natuur, vooral het water als organische bouwsteen van leven. Daarbij zullen we ook gebruik van geluiden kunnen maken.

Gerelateerde links aan dit project:

“Het Glas - Bert Haanstra” ; “Modern Times”- Charlie Chaplin ; “Metropolis” – Fritz Lang ;“Play Time” – Jacques Tati; “Nostalghia”, “De Spiegel”, “Stalker” – Tarkovski; Boris Mihalkov – fotografie; Ilya Kabalkov –conceptuele kunst; “De stad der slaven”- Lieshout; Gregor Schneider – conceptuele kunst

Concretiseren

Naar Oost-Europees voorbeeld zal het Eurora ArtFestival “Oost West Burlesk” plaatsvinden in een sfeer van een “koude winterse revolutie” (opgewekt door de industriële terreinen), hand in hand met warme saamhorigheid. Steekwoorden voor de Westerse tijdgeest zijn regelgeving, begrenzing en ernst. Wij overleven door nuchterheid en de zoektocht naar consensus, ofwel het bekende poldermodel. In Oost-Europa heeft men een totaal andere overlevingskunst ontwikkeld: de tragikomische kijk op het leven die in dat ene woord burlesk te vangen is. Dit elementaire verschil maakt een spontane uitwisseling van kunst in al zijn vormen, van zienswijzen en gedachten, tot een meer dan boeiende belevenis die en passant de eigen waarheden ter discussie stelt.

Vanuit de nieuwe Europese lidstaten zijn vooral de geïmmigreerde vaklieden zichtbaar, en de mensen die bereid zijn bollen te pellen of asperges te steken. Minder zichtbaar zijn de kunstenaars die zich hier hebben gevestigd en nog minder zichtbaar is de stand van zaken rond kunst en cultuur in de herkomstlanden. Het is tijd juist deze kant van Oost-Europa in de schijnwerpers te zetten. Want in 2009 zijn we 20 jaar verder na de Val van de Muur.

Doel

We willen een poging doen het elitarisme te doorbreken dat kunstmanifestaties maar al te vaak kenmerkt. De populaire Museumnacht, de Parade of Motel Mozaïeque zijn voor ons voorbeelden van ludieke, ondeugende kunstevenementen die zich over verschillende gebieden van de stad uitstrekken en breed publiek aanspreken.

Een breed publiek is nodig om ons doel te bereiken, namelijk grenzen te verleggen en zo mogelijk te slechten, door kunst uit Oost en West op een burleske manier te presenteren..

Het Eurora Artfestival is opgezet vanuit de Rotterdamse gedachte “Doe Maar Gewoon dan Doe Je Gek Genoeg” en de Oost Europese gedachte “Doe Maar Gek dan Doe Je Normaal Genoeg”, allebei gebaseerd op de passende omschrijving van het woord BURLESK in De Dikke Van Dale.

Paradoxaal ook gaan de bovengenaamde gedachten elkaar ontmoeten en samen streven naar een eind punt: KUNST OP ZIJN BURLESK

Ieder mens heeft creativiteit in verschillende vormen, maten en wilt zich op een eigen manier laten verassen of meedoen aan kunst. En dat zal gebeuren want tijdens het festival gaat kunst vanuit verschillende hoeken bruisen. Op een ruwe, oorspronkelijke, maar toch kwalitatieve manier.

Opzet

Het plan is om een kunstroute aan te leggen langs diverse locaties met exposities van hedendaagse kunstenaars uit Oost en West Europa of met een speciale binding met die landen. Daarnaast zullen allerlei binnen- en buitenactiviteiten worden geprogrammeerd met film, dans, theater, poëzie, mode, muziek, kunstzinnige workshops en maaltijden.

PS: We hebben al contact genomen met kunstenaars, musici, toneelspelers, filmmakers, enz uit verschillende landen